Wstęp

Dzisiaj w świecie zachodnim są Walentynki 2025, więc niektórzy mogą myśleć: „co ta osoba robi, kwestionując lub sugerując, co może się wydarzyć w geopolityce, zamiast skupić się na zamawianiu curry lub robieniu czegokolwiek innego, co ludzie robią w Walentynki?”. Takim osobom mówię, że Walentynki to również dzień, w którym wspominamy znaczącą masakrę o tej samej nazwie, a zatem, aby pokazać drogę naprzód, która może powstrzymać trwający szereg masakr i zapobiec znacznie większej liczbie, chciałbym przedstawić opinii publicznej, i nie po raz pierwszy, moje poglądy na temat tego, jak należy rozwiązać obecną sytuację europejską między Trumpem a Putinem.

W zasadzie mówię to samo od 2014 roku, ponieważ ci, którzy śledzili moje filmy w tamtym czasie lub moje oświadczenia okolicznościowe w mediach społecznościowych od tego czasu, wiedzą. Patrząc na granicę, na której obecnie znajduje się konflikt na Ukrainie, przesuwa się ona niemal dokładnie w kierunku granicy, którą przewidziałem nawet wtedy, a jasną wskazówkę, gdzie ta granica należy, można pokazać na poniższych dwóch mapach

Te pochodzą z Wikipedii, dokładnie pokazują, że Ukraina dwukrotnie wykazała, że ​​w obwodach wschodnich i południowych ponad 60% (we wszystkich przypadkach) poparło rusofila Janukowycza, a odwrotnie było z kandydatami westernizującymi Tymoszenko/Omelczenko, którzy byli preferowani przez ponad 60% w każdym z obwodów północnych i zachodnich.

Decyzje pokoleniowe, definiujące naród, zostały podjęte dwukrotnie w Wielkiej Brytanii w związku z wynikami referendum, które były znacznie mniej jasne niż te, zarówno w przypadku referendum w sprawie niepodległości Szkocji, jak i referendum w sprawie Brexitu. Tutaj mamy na Ukrainie wyraźną mapę – dwie wyraźne mapy w odstępie sześciu lat – pokazujące dwa kierunki w tym, co nazywano jednym narodem.

Różne organy nadzorujące nigdy nie twierdziły, że w żadnych z tych dwóch wyborów nie doszło do żadnej nieczystej gry. Prawdopodobnie odzwierciedlają one wolę ludu. To znaczy, odzwierciedlają dwie woli i dwa narody w jednym państwie.

W Związku Radzieckim częścią racji stanu było istnienie drugiej silnej partnerskiej republiki po Rosji, aby uzasadnić samoidentyfikację ZSRR jako Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich – w tym celu w rzeczywistości Ukraińcy i Gruzini zawsze górowali nad etnicznymi Rosjanami w Radzie Najwyższej i w większości ministerstw. Stalin był, jak się wydaje, głównym autorem tego, i początkowo oddał terytorium i status republiki Ukrainie, a jego śladem podążył ukrainofilski Rosjanin Chruszczow i prawdziwy Ukrainiec Breżniew przez większość pozostałych lat świetności (jeśli można zaakceptować to ironiczne użycie terminu „chwała” w tych okolicznościach) Związku Radzieckiego.

Aby to zadziałało, dwie różne osoby zostały nazwane „Ukraińcami”. Z jednej strony ludzie mówiący po ukraińsku, którzy w dużej mierze kłócili się z Polakami i żyli pod państwem polskim przez większą część swojej historii, a z drugiej strony rosyjskojęzyczni (w tym ci z dialektem „surżuckim”), którzy w wielu przypadkach byli Kozakami – dość dziką grupą etniczną z własną kulturą, ale którzy uważali się za część rosyjskiego kontinuum i byli lojalni wobec cara. Poza tymi dwoma głównymi grupami mieliśmy etnicznych Węgrów i Żydów chasydzkich w znacznej liczbie po stronie zachodniej i mieliśmy specjalny naród zwany Tatarami Krymskimi (niezbyt blisko spokrewnionymi z hordą tatarską – ich język jest zbliżony do właściwego tureckiego, wzajemnie zrozumiały, przynajmniej w piśmie, z tureckim), którzy byli nadmiarem lat ekspansji Selcuk, a w przeszłości Krym był również domem dla ludzi mówiących po gocku. Więc gocki, język wschodniogermański, przetrwał tam do końca XVIII wieku, tysiąc lat dłużej niż gdziekolwiek indziej. Ludzie z różnych narodów kaukaskich również mieli tam osiedla, a także różne grupy niemieckie, w stylu Amiszów. Ale głównymi dwoma narodami, o które to wszystko chodzi, są rosyjskojęzyczni kontra ukraińskojęzyczni.

Zasadniczo te dwie grupy etniczne były bardzo przyjazne. Ukraiński był znany jako „mały rosyjski”, a tych „małych Rosjan” można było znaleźć w całym imperium rosyjskim, gdy rozciągało się na wschód. Ukraiński był używany aż do Władywostoku jako język mniejszości. Przyjaźń między wszystkimi narodami radzieckimi była obowiązkowa w komunizmie. Oczywiście ludzie mieli wiele uprzedzeń do siebie, ale byłoby bardzo nierozsądnie otwarcie je wyrażać. Po rozpadzie Związku Radzieckiego początkowo wydawało się, że te przyjazne stosunki będą kontynuowane i wydaje się, że rosyjska duma jest główną, którą wzbudza fakt, że tak nie jest.

Ponadto po rozpadzie Związku Radzieckiego udzielono pewnych zapewnień dotyczących strategicznych aktywów Związku Radzieckiego, takich jak porty wojskowe i elektrownie jądrowe, które miały być częścią pakietu aktywów i zobowiązań, które miały przypaść Federacji Rosyjskiej po rozpadzie. Rosja uważa, że ​​warunki te nie zostały dotrzymane, a także przewaga Ukraińców z Zachodu (którzy nawet podczas II wojny światowej za Bandery okazali swoją wrogość wobec Rosjan) nad Ukraińcami ze Wschodu ich niepokoiła, a raczej obraziła.

Warto również zauważyć, że jeśli chodzi o to, jak dobrze rozwijała się otwarta, wolna gospodarka w tych krajach po rezygnacji z komunizmu, każdy wie o rosyjskich oligarchach, ale jest niedocenianą prawdą, że oligarchia i tendencje mafijne na Ukrainie nie były lepsze od tego, co można było znaleźć w Rosji, a podczas gdy w drugiej dekadzie XXI wieku Rosji udało się osiągnąć sprawiedliwszy podział bogactwa, w którym nikt nie był szczególnie pokrzywdzony, a całkiem sporo praw zaczęło naśladować te z Zachodu (na przykład zakazy palenia, struktura prawa pracy i prawa spółek, VAT itp.), sytuacja na Ukrainie nie rozwijała się szybko, co doprowadziło do sytuacji, w której niektórzy na Zachodzie szukali zmiany, zbliżając się do Europy, a na Wschodzie szukali pozytywnej zmiany, bardziej naśladując Rosję i przyłączając się do Janukowycza.

I dlatego żaden trwały pokój nie jest możliwy, dopóki te dwa narody nie przestaną udawać jednego kraju. To, co działa w Szwajcarii, trwało 800 lat dzięki systemowi kantonów. To, co działa w Belgii, to wynik hiszpańskich Niderlandów rządzonych przez inkwizycję i szczerze mówiąc, ledwo działa dzisiaj, ale przynajmniej przetrwało pewną próbę czasu. To, co zostało poskładane pod sowiecką doktryną, która zawiodła, nie powinno być przez nikogo uważane za idee fixe. To, czego dwie indywidualne grupy etniczne chciały zarówno w 2004, jak i 2010 roku, prawdopodobnie, pomijając syndrom sztokholmski, nadal będzie największą wskazówką, jaką mamy, by zobaczyć koniec rozlewu krwi.

Straciłem bliskich przyjaciół za stwierdzenie tego – ludzie stwierdzili, że mam zbyt wiele sympatii do Rosji, ponieważ mówię w tym języku i czytam jej literaturę, mam tam wielu przyjaciół i tam pracowałem. To nieprawda. Przeżyłem ciężkie doświadczenie, o którym mówiłem gdzie indziej w Związku Radzieckim i mam więcej powodów do ostrożności niż większość tutaj w Polsce, gdybym miał kierować się własnym doświadczeniem. To po prostu próba znalezienia rozwiązania problemu dwóch narodów w jednym, który inaczej nie zniknie.

Zachodni Ukraińcy mogą wiele zyskać, będąc swoim własnym narodem i szybko wchodząc do UE.

Mam nadzieję, że niektórzy wpływowi ludzie to podchwycą i pozwolą, aby w pewien sposób wpłynęło to na to, co będzie dalej. Jeśli nie, będzie ciekawie zobaczyć w nadchodzących tygodniach, jak bardzo moja proponowana umowa przedstawiona poniżej odzwierciedla to, co faktycznie zostało zrobione między prezydentem Trumpem a prezydentem Putinem.

W The Art of the Deal Donald Trump wzywa nas do myślenia na wielką skalę podczas zawierania umów, dlatego powinniśmy starać się rozwiązać tu i teraz serię podobnych konfliktów z udziałem Rosji i jej sąsiadów, w których występują znaczne sektory populacji identyfikujące się z Rosją.

Umowa, którą bym zaproponował, gdybym był Trumpem

Trwające konflikty i napięcia geopolityczne w Europie Wschodniej mają daleko idące konsekwencje dla regionalnej stabilności i globalnego bezpieczeństwa. Aby rozwiązać te złożone problemy, konieczne jest rozważenie kompleksowego planu pokojowego, który równoważy interesy polityczne, gospodarcze i wojskowe. Ta propozycja przedstawia wieloaspektowe podejście do osiągnięcia trwałego pokoju i współpracy w regionie.

1. Podział Ukrainy na dwa niezależne państwa na wzór wyborów z 2004 i 2010 r.

Ukraina była punktem zapalnym konfliktu ze względu na podziały kulturowe, językowe i polityczne. Historyczne preferencje wyborcze i różnice kulturowe sugerują rozwiązanie w podziale kraju na dwa odrębne byty: Ukrainę Wschodnią i Ukrainę Zachodnią.

• Wschodnia Ukraina : Bardziej zgodna z Rosją, mogłaby dołączyć do Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP).
• Zachodnia Ukraina : Bardziej zgodna z Europą i mogłaby dołączyć do Unii Europejskiej (UE). Można by to zrobić łatwiej, niż gdyby Ukraina miała takie rozmiary, jakie ma teraz.
• Neutralność : Zarówno Wschodnia, jak i Zachodnia Ukraina pozostałyby neutralne militarnie i nie byłyby częścią żadnego sojuszu wojskowego, co zmniejszyłoby ryzyko dalszego konfliktu. Tylko siły pokojowe ONZ miałyby tam obecność wojskową i na minimalnym wymaganym poziomie.

2. Rozważania etniczne i kulturowe

Rozpoznanie różnic kulturowych i językowych na Ukrainie jest kluczowe dla trwałego pokoju. Aby rozwiązać problem potencjalnych przesiedleń, można wdrożyć nadzorowany program wymiany domów online na nieruchomości o podobnej wartości, umożliwiający osobom przeprowadzkę do regionu zgodnego z ich tożsamością, przez określoną liczbę lat (siedem na zewnątrz), po czym program ten ustałby. Faktyczne miejsce zamieszkania decyduje o obywatelstwie.

3. Dostosowania terytorialne

• Naddniestrze : Ten region mógłby stać się częścią wschodniej Ukrainy lub stać się niepodległym krajem. Dzięki temu reszta Mołdawii mogłaby lepiej dostosować się do UE, sponsorowanej przez Rumunię. W ten sposób mogłaby wejść łatwiej niż w obecnym kształcie do strefy konfliktu Naddniestrza. Moldova mius Naddniestrze zostałoby przyspieszone poprzez zastosowanie acquis communautaire .
• Krym : zwrócony nowej wschodniej Ukrainie przez Rosję lub staje się odrębnym krajem w WNP, najlepiej neutralnym militarnie z Flotą Czarnomorską Federacji Rosyjskiej przeniesioną do Soczi.

4. Włączenie Abchazji, Kaliningradu i Turcji

Aby osiągnąć kompleksowy pokój, niezbędne jest rozwiązanie innych napięć regionalnych:

• Abchazja : Uznana za odrębny kraj, może dołączyć do WNP, ale nie jest sojuszem wojskowym. Gruzja dołącza do UE, ponownie w trybie przyspieszonym, ale nie do NATO.
• Kaliningrad i Turcja :
  • Turcja : Pozostaje w NATO, ale może przystąpić do rosyjskiego sojuszu gospodarczego, ponieważ raczej nie będzie łatwym partnerem w UE.
  • Kaliningrad : Przystępuje do UE, ale pozostaje w rosyjskim sojuszu wojskowym, co sprzyja równowadze gospodarczej i wojskowej.

5. Równowaga gospodarcza i militarna

Tworzenie wspólnych udziałów w różnych sojuszach może zmniejszyć prawdopodobieństwo konfliktu:

• Rosja : Uzyskuje udziały w UE poprzez Kaliningrad.
• Turcja : Uzyskuje udział w rosyjskim sojuszu gospodarczym, pozostając jednocześnie w NATO.
• Wspólna Niepodległość, UE i AUKUS przyznają sobie wzajemnie uprzywilejowany status w zakresie wymiany handlowej i edukacyjnej oraz będą współpracować w zwalczaniu międzynarodowej przestępczości i terroryzmu.

6. Zakaz konfliktów i usuwanie sankcji

• Zakaz konfliktów : Zakaz konfliktów w Europie do końca XXI wieku, a naruszenia skutkują odstąpieniem części Ukrainy. Wszystkie dalsze negocjacje i spory terytorialne mają zostać odłożone na 75 lat, a następnie rozwiązane na początku dyplomatycznie.
• Usunięcie sankcji : Zniesienie wszystkich sankcji wobec Rosji i Białorusi po podpisaniu umowy. Sankcje są karą dla sektora prywatnego przez sektor publiczny, niezależnie od tego, po której stronie się znajdują, i muszą być stosowane tylko wtedy, gdy nie ma innego sposobu, i zniesione tak szybko, jak to możliwe.

7. Wysiłki odbudowy

• Reinwestycje : Zobowiązanie sponsorów każdego nowego państwa ukraińskiego do przekazania 10% dodatkowych korzyści ekonomicznych (10% wzrostu PKB po zniesieniu sankcji) na odbudowę infrastruktury we wschodniej i zachodniej Ukrainie na wysokim poziomie.
• Gaza i Morze Czarne jako rozwój Riwiery : Zaangażowanie USA w odbudowę Gazy jest nadal możliwe, ponieważ szkody na Zachodniej Ukrainie spowodowane wojną były mniejsze niż na Wschodzie. Rosja i jej partnerzy z WNP powinni skoncentrować się na inwestycjach na Wschodniej Ukrainie i Morzu Czarnym jako Riwierze)
• Zachodnia Ukraina : Działania odbudowy prowadzone przez UE i AUKUS. Kontrakty na odbudowę sprawiedliwie dzielone na podstawie wydatków poniesionych w czasie konfliktu.
• Wschodnia Ukraina : Kontrakty na odbudowę otwarte dla Rosji, jej sojuszników gospodarczych, Turcji i BRICS.

Wniosek

Ten kompleksowy plan pokojowy ma na celu zrównoważenie interesów gospodarczych, politycznych i wojskowych, wspierając długoterminową stabilność i współpracę w Europie Wschodniej. Poprzez zajęcie się podstawowymi podziałami kulturowymi i geopolitycznymi oraz promowanie wzajemnych udziałów w różnych sojuszach, ten plan oferuje pragmatyczne podejście do osiągnięcia trwałego pokoju w regionie.

Oddanie części Ukrainy z metalami ziem rzadkich może zostać złagodzone dla Zachodu poprzez konsolidację zasobów Grenlandii, jak to jest obecnie omawiane, czy to poprzez przyłączenie się do USA, czy poprzez dzierżawę. Włączenie Kanady do USA ma nastąpić tylko wtedy, gdy Kanadyjczycy tego chcą, ale powinno się to odbyć w drodze referendum w poszczególnych prowincjach, a jedenaście kanadyjskich prowincji, lub tak wiele z nich, które tego chcą, stanie się stanami amerykańskimi, Kanada nie stanie się „51. stanem” bo jest za duża. Prawa reprezentacji stanów pokanadyjskich powinny opierać się na liczbie miejsc wyborczych, jakie miałyby, gdyby były w USA od samego początku.

Zasadniczo umowa powinna mieć taki skutek, że stosunki NATO/Rosja znikną z obecnego ostrza noża i umożliwią powrót do pokojowych i owocnych relacji między dwoma blokami. Skutecznie wyprowadzi Rosję z Gog i wsadzi ją z powrotem do Magog, gdzie znajduje się większość czytelników bieżącego artykułu, gdyby tylko o tym wiedzieli. Ale więcej o tym przy innej okazji. Wystarczy powiedzieć, że kwestie granicy chińsko-rosyjskiej, a także kwestie japońskie zostały pominięte w tej dyskusji. Państwa Azji Wschodniej mają szansę zobaczyć, jak sugerowana tutaj umowa, czy jest podobna do tego, co się stanie, a następnie skonstruować coś na tej samej lub innej linii, w zależności od tego, czego chcą.